Wizyta w domu Fryderyka Chopina (lekcja biblioteczna)

Opracowały Anna Szczepaniak i Sylwia Bukała

Zajęcia przeznaczone są dla dzieci w wieku sześciu lub siedmiu lat. Trwają około godziny. Prowadzone są w formie zabawy. Cel zajęć to przekazanie małym czytelnikom podstawowych informacji o Fryderyku Chopinie, rozbudzenie ich wyobraźni muzycznej, plastycznej, literackiej i teatralnej.

---

Pomoce metodyczne:

• nagrania muzyki Chopina, Waltz in D flat, Op. 64, No 1 „Minute”,
• tekturowa makieta dworku Chopina, w oknach ukryte informacje o życiu i twórczości kompozytora,
• pacynka (chłopczyk),
• dwa koszyki, papierowy klucz wiolinowy i klawisze (czarne,np. 13; białe, np. 19), pianino.

---

Przebieg spotkania:
Wprowadzenie do zajęć:

• opowieść o niebieskim pianinie (takie jest w naszym dziale dziecięcym; może być makieta można odwołać się do dziecięcej wyobraźni czy pokazać zdjęcie instrumentu).
  
  Dzieci siedzą w kole, a bibliotekarz zaczyna snuć opowieść:
  
  W ślicznym domku w salonie stało od dawna stare, niebieskie pianino, a przy nim kręcone krzesło. Na tym pianinie nikt nie mógł grać, bo instrument nie miał ani jednego klawisza. Kto i dlaczego zabrał te białe i czarne klawisze? Tego nie dowiemy się nigdy. Pewnego razu chłopczyk z domku poszedł z dwoma koszykami do lasu i znalazł białe i czarne klawisze. Do białego koszyczka zebrał białe klawisze, do czarnego – czarne.
  
  Prowadzący podchodzi z 2 koszykami do dzieci i prosi, aby wybrały białe lub czarne klawisze, a następnie przykleiły taśmą do sweterków.
  
• zabawa ruchowa „Klawiatura”.
  
  Prowadzimy opowieść dalej, a dzieci naśladują zachowanie klawiszy. Klawisze były bardzo niegrzeczne. Ciągle podskakiwały, raz na jednej nodze, to na drugiej, raz nisko, raz wysoko. Kręciły się w kółko, łapały się za rączki i tańczyły walczyka. Chłopczyk nie mógł znieść tej wrzawy, więc postanowił ułożyć klawisze. Najpierw ułożył obok  siebie same białe, których było więcej. (Dzieci z białymi klawiszami stają w szeregu). Potem ułożył między nimi czarne, po dwa i po trzy, i tak powstała klawiatura.
  
  Otwieramy pianino, pokazujemy klawiaturę. Na podobnym instrumencie, tylko nieco większym, wspaniale grał najsławniejszy  polski kompozytor Fryderyk Chopin.
  
  Prosimy dzieci, by usiadły w kole.

---

Rozwinięcie tematu spotkania czyli przekazanie dzieciom najważniejszych wiadomości o Fryderyku Chopinie:

• makieta dworku z XIX wieku,
• w oknach  ukryte informacje o kompozytorze, jego rodzicach, rodzeństwie, nauce, pierwszym koncercie, podróżach, sławie i konkursach chopinowskich. (Fotografie)
  
  Otwieramy środkowe okienko domku (salon), pokazujemy ilustrację przedstawiającą Fryderyka grającego na fortepianie i puszczamy kilka taktów jednego z mazurków Chopina. Zwiedzamy dom, otwieramy kolejne okienka i odczytujemy umieszczone w nich informacje.
  
  Poznaliśmy już Pana Chopina i jego dom, wracamy do salonu. Otwieramy szeroko środkowe okienko z wizerunkiem pianisty, Prosimy, by dzieci  położyły się wygodnie na wykładzinie, przymknęły oczy i posłuchały chopinowskiego walca. (Waltz in D flat, Op. 64, No 1 „Minute”). Po wysłuchaniu utworu dzieci siadają przy kartkach papieru i malują to, co im przyszło na myśl w czasie słuchania muzyki (akwarele, lub plakatówki).

---

Zakończenie zajęć:

• opowieść o nutkach,
• zabawa ruchowa „Pięciolinia”.
  Czas naszej wizyty w domu Fryderyka Chopina już się kończy. Teraz przy pomocy czarodziejskiej pięciolinii postaramy wydostać się z czasu, w którym żył Fryderyk Chopin, z XIX wieku  i powrócimy do naszego czasu, do XXI wieku. Zrobimy to przy pomocy pięciolinii.
  
  Malujemy kredą pięciolinię i umieszczamy na niej klucz wiolinowy.
  Czarodziejski klucz wiolinowy otwiera drogę do krainy muzyki. Otworzył nam pięciolinię i zaprasza nutki do siebie. Jesteście nutkami, więc pamiętajcie: nie może jedna nutka wchodzić na drugą i popychać jej; nuty, żeby nie spaść muszą siedzieć równo, jedna obok drugiej albo na liniach, albo na polach między liniami.
  
  Dzieci ustawiają się na pięciolinii i rozpoczynamy zabawę. Nutki bardzo lubią zmieniać miejsca. Te, które stały na liniach, schodzą na pola, a z pól wskakują na linie. (Zmiany powtarzane dwukrotnie.) Nutki po takich zabawach są zawsze szczęśliwe i pełne wrażeń, tak, jak dzieci, które wracają z domu Fryderyka Chopina.